• Desanne van Brederode

Open Kerk op Facebook

Wil je meediscussiëren over OKL wel of niet op Facebook en waarom, dat kan in de discussiegroep op Facebook.

Geen geluk

Een dinsdagochtend, half augustus. Omdat ik de avond ervoor lang heb doorgewerkt, ben ik laat wakker geworden. Het voordeel van een zzp-bestaan.
Het regent, er staat geen wind. De ramen kunnen wijd open. In de tuin van het hofje en op de balkons rondom is het onvoorstelbaar stil. De schilders die al een paar weken iedere werkdag bezig zijn op de steigers aan deze binnenkant van het hofje, lijken verdwenen. Geen stemmen, geen gestamp op de planken, geen geluid van schuurmachines, boren.
In plaats daarvan hoor ik de vogels weer. Zonde om nu muziek aan te zetten.

Onder de douche geniet ik van de geur van het nieuwe doucheschuim. De koffie smaakt precies hetzelfde als gisteren en eergisteren, alleen vandaag is elke slok echt lekker. Het brood, de boter, de kaas, de honing: een ontbijtje van niks. Toch neem ik er de tijd voor. Er wacht vandaag bijna té veel werk, maar tot mijn eigen verbazing krijgt een gevoel van gejaagdheid geen vat op me. Ik kijk rond in de kamer waar ik werk, slaap, kook, en waar nu, achter mijn bedbank, het wasrek staat waaraan schone kleren, handdoeken en beddengoed drogen. Mijn laatste bezoek, vorige week, had met me te doen gehad: ‘Het is een fijne plek, maar wel erg klein.’
Drie borden op het aanrecht, vier glazen en twee mokken, en het ziet er al uit als een enorme afwas. Oud papier moet ik zeker eenmaal in de week weggooien, want ieder stapeltje kranten is er één teveel. Maar ik hoef niet meer ieder vrij uurtje woningsites af te struinen en bij vrienden en kennissen rond te vragen, zoals ik dat een jaar lang heb moeten doen, omdat mijn toenmalige huisbaas de etage wilde verkopen.

Mijn blik valt op de nog pas half ontloken, wit-roze rozen in de vaas. In het licht van de notarislamp op mijn bureau lijken ze zelf op lampen. Lampions. De over elkaar heen gevouwen bloemblaadjes in de kern gloeien wat donkerder. Huidkleurig, haast menselijk doorbloed.
Een zelfportret van mijn binnenkant.

Ik lees op mijn laptop een blog van een kennis, dat ze bijhield tijdens en kort na haar scheiding. Ze attendeerde haar Facebook-vrienden erop en de titel sprak me aan: ‘Het leven dat ik niet wilde leiden.’
Wilde ik dit leven leiden? Geen idee. Ben ik gelukkig? Nee. Ik ken geluksmomenten, maar een gelukkige grondstemming is me vreemd geworden. In mijn geval is de scheiding daar zeker niet de enige en voornaamste oorzaak van, weet ik.

Ben ik ongelukkig? Ook dat niet. Zeker niet.
Ik ben deze zomer niet op vakantie geweest. Ik had gehoopt dat ik eindelijk, na ruim twee jaar, aan een nieuwe roman zou kunnen werken, maar de opdrachten blijven binnenstromen. Mooie opdrachten, die ook nog wat opbrengen – dus zeuren moet ik niet.
Wil ik ook niet. Dit mag misschien het leven zijn dat ik niet wilde leiden, maar ik leid het, en nog veel vaker lijkt het mij te leiden, en dan drijf ik mee. Niet altijd even sereen en evenwichtig. Dat hoeft ook niet. Het ongewisse heeft ook wel iets. Gevoelens, zelfs de donkere, de eenzame, de machteloze, hopeloze blijken, in ieder geval op een later moment, hun waarde te hebben. In mijn werk. In de ontmoeting met andere mensen. Ze brengen diepte aan, gelaagdheid, ze dwingen met zachte hand tot eerlijkheid. Er is toch niet veel meer te verliezen.

De lijsterbes, de berk, de oude esdoorn: ze staan vol in het blad. Wat zijn er in zo’n kleine stadstuin veel soorten groen te onderscheiden. Iedere boom, iedere struik heeft een eigen karakter. Ik denk aan de andere esdoorn, tegenover het raam in mijn vorige huis, waar ik maar twee jaar heb gewoond. Ik keek naar hem als ik zat te schrijven, en noemde hem mijn vriend. Een paar maal stond er een regenboog boven zijn kruin. Het mooiste was hij in het licht van de volle maan. Deze esdoorn hier, is vast en zeker familie.

De tweede kop koffie smaakt nog steeds even goed. Opeens weet ik wat ik voel. Nee, wat ik ben: ik ben tevreden. Ja. Zo is het.
Jarenlang heb ik dat een verschrikkelijk woord gevonden. Oubollig, ook. Braaf. Het stond, meende ik, voor passieloze alledaagsheid. ‘Het gaat z’n gangetje.’ Geen dromen meer, geen angsten, geen ambities, idealen – tergende gezelligheid. Met een glimlach happen in een boterham met enkel boter, of erger nog: margarine. Je verheugen op de zaterdagse spelshow op tv, op een verjaardagsfeestje bij de buren. Levend dood zijn. Wat een vergissing, besef ik nu. Tevreden zijn is vrede hebben met-.  Dus ook met de afwezigheid van vrede, met onvrede. Niet gelaten of berustend: ik weet inmiddels dat je zelfs tijdens stevige innerlijke worstelingen en rauw verdriet toch tevreden kunt zijn. Heel erg tevreden. Tevreden op leven en dood. Omdat je er toch maar mooi bent.
Hier, nu, op deze plek. Met alle zintuigen klaarwakker en door weinig al te raken, te ontroeren.
En met een hart dat zich kan openen als een roos.

3 reacties:

  1. Krisztina de Chatel - 27 augustus 2017 4:28 pm

    Prachtig geschreven en helpt altijd om je eigen gevoelens en worstellingen te mogen vergelijken en/of op een rij te zetten. Een genot steeds. Zo is het.
    Dank Désanne…

  2. Elly van Liempt - 27 augustus 2017 7:34 pm

    Erg jammer dat dit de laatste column van jou op deze plaats is. Het is er eentje die tot nadenken stemt. Het gevoel is voor mij herkenbaar. Door het leven heen…. alle emoties komen voorbij. Weemoed, melancholie, boosheid, gelatenheid, tevredenheid…. jij kunt het nog veel mooier verwoorden. Zolang we nog kunnen voelen, is het goed! Dank je wel Désanne. Hoop op andere plekken nog vaak stukjes van je te mogen lezen.

  3. Jos wijsmuller - 29 augustus 2017 2:57 pm

    Des Anne, fijn jouw mijmeringen te lezen. Hierbij :
    Levens

    Droefheid overvalt mij
    Slaat mlj dicht, pakt mij aan
    Verengd het leven
    Benauwd het bestaan

    Maar goede herinneringen
    Contacten steeds intenser beleefd
    Helpen verwerken, openen ruimten
    Die leven steeds meer zinvol
    Vergezichten geeft.

    Jos Wijsmulle