• Redactie

Open Kerk op Facebook

Wil je meediscussiëren over OKL wel of niet op Facebook en waarom, dat kan in de discussiegroep op Facebook.

Uw mening

Minister Schippers wil hulp bij zelfdoding bij een voltooid leven wettelijk mogelijk maken. Reageren kan ook via "Mijn leven is volooitd".

Bekijk de uitslag

Laden ... Laden ...

Een late ontmoeting

De redactie ontving het verhaal van een jonge vrouw die ’s avonds laat een stomdronken man naar huis brengt. Het verhaal mag wel worden gepubliceerd, de naam van de vrouw niet, vandaar dat “de redactie” de auteur is.

Leiden, 2 oktober 2015: na het eten reed ik door de slingerende massa naar het station om 2 vriendinnen op de trein te zetten. De kermis was in volle gang. Om 23.30 terugkomend in Oegstgeest, was dat een slapende Oase. Letterlijk. Een dronken vent van rond de 20, lag tegen de heg aan naast zijn fiets te slapen. Nee, nee, het ging prima en hij lag helemaal goed. Aan zijn spraak te horen, kwam hij uit ‘een uitstekend milieu’, zou Loes Luca zeggen. Onder heldere maan werd het echter al flink koud. Met enige overredingskracht stond hij op, kon zijn fiets nog net op slot doen en nam met een Albert Hein tasje in de hand naast mij plaats in de auto. Zijn vrienden namen niet op. Verder wist hij niet wie te bellen. Was hij Leidens Ontzet wezen vieren, vroeg ik, of had hij toevallig een kroegavond gehad bij het studenten corps? Hij was student in Rotterdam! Okee, ook goed. Ik had gestudeerd in Utrecht, en kende het wereldje zo’n beetje.

Klllinknbrg, daar woonde die. Gelukkig kende ik het dorp inmiddels redelijk. Ja, hier was het. Slingerend liep hij het trapje zonder leuning op naar de voordeur, steun zoekend bij de muur en er ook regelmatig gevaarlijk ver van afwijkend. Er werd niet meteen open gedaan, maar er brandde volop licht. Ik draaide en wilde terug rijden, toen ik zag dat hij op zijn rug op de trap lag. Vloog de auto weer uit. Hij stond op en kachelde weg, terwijl ik aanbelde. Het jonge stel dat open deed, kon onmogelijk een zoon van 20 hebben. Hij was inmiddels uit het oog verdwenen. Samen gingen we op zoek en vonden hem verstopt achter een heg. Kennelijk kan je in dronkenschap nog enige schaamte voelen. Ja, hij had daar gewoond. Ooit. Zijn ouders woonden nu in Wassnaer. En nee, nee, nee, we mochten beslist niet aanbellen bij de relaxte, voormalig ohoverbuurmn. Waarom nam vrind Vincent toch de telffoon niet op… Tja.

Opeens kwam er ook nog een tante in zijn geheugen bovendrijven. Woonde toevallig ook in Oegstgeest. Die mocht hij kennelijk wel midden in de nacht storen. Wonder boven wonder wist hij me deels de weg te wijzen. En zo had hij meer heldere momenten: Hij vroeg onderweg 2x of ik ook kinderen had, vond het zielig dat dit niet zo was. Maar met 47 jaar kon dat best nog hoor. En bij de Jan Wolkersstaat borrelde er opeens ‘Terug naar Oegstgeest’ boven.

Toen waren we er. Een pikkedonker huis. De poort zat op slot. Dan toch maar naar de voordeur. Hangen tegen de deurpost…. Net toen ik dacht: ‘Wat nu???’, week de deur en verdween hij uit het zicht. Hopelijk weet hij morgen nog waar hij zijn fiets geparkeerd heeft.

Klein detail: Bij het afscheid helde hij in de auto naar mij over. Uh-huh… die walm. Toen heb ik hem toch maar, bij het eerste huis de ene wang, en bij het tweede huis mijn andere wang toegekeerd. Zoiets staat er in de bijbel. Toch?