• Femke Krijger

Open Kerk op Facebook

Wil je meediscussiëren over OKL wel of niet op Facebook en waarom, dat kan in de discussiegroep op Facebook.

Uw mening

Minister Schippers wil hulp bij zelfdoding bij een voltooid leven wettelijk mogelijk maken. Reageren kan ook via "Mijn leven is volooitd".

Bekijk de uitslag

Laden ... Laden ...

De omhelzing

-Opgedragen aan de slachtoffers en daders van de aanslagen in Brussel, zij die nog leven en zij die omgekomen zijn. Laten we elkaar niet loslaten, al ben jij anders dan ik-

Het is één van de dunste boekjes in mijn kast: ‘De omhelzing’, van David Grossman. Het gaat zo[1]:

‘Je bent lief’, zei de moeder van Ben. Ze liepen in het veld en het was laat in de middag. ‘Jij bent zo ontzettend lief, zoals jij is er niemand op de hele wijde wereld.’ Ze liepen langzaam verder. Een grote troep ooievaars vloog hoog in de lucht boven hun hoofd, op weg naar andere landen.

‘Maar waarom, waarom is er niemand op de hele wereld zoals ik?’, vroeg Ben.
‘Omdat iedereen uniek is en speciaal’, lachte zijn moeder. Ze ging op de grond zitten. ‘Kom even naast me’, zei ze.

‘Ik wil niet de enige zoals ik op de hele wereld zijn’, zei Ben.
‘Waarom niet? Het is prachtig om zo uniek en speciaal te zijn!’, zei zijn moeder.
‘Maar dan ben ik helemaal alleen!’

‘Je bent niet alleen’ zei zijn moeder. ‘Ik ben ook uniek en speciaal, en papa is dat ook.’
Ben ging niet zitten, plotseling werden zijn ogen groot. ‘Bedoel je dat er op de hele wereld ook niemand is zoals jij?’ ‘Dus jij bent ook alleen?’.

‘Helemaal niet, ik heb jou en papa…’
Maar je hebt niemand die precies is zoals jij?’
‘Nee, dat niet’, zei zijn moeder. ‘Dan ben je dus alleen’, zei Ben, en hij ging bij zijn moeder zitten. ‘Voel je je dan niet alleen als je alleen bent?’ Zijn moeder glimlachte. ‘Ik ben een beetje alleen, en een beetje met alle andere mensen samen, en het voelt goed om een beetje dit en ook een beetje dat te zijn’.

De zon kwam al naar beneden en de hemel kleurde bijna rood. ‘Ik voel me alleen’, zei Ben zachtjes. Er hing een heerlijke geur in de lucht, de geur van aarde en gras, vliegjes zoemden en mugjes vlogen dansend rond.

Op de grond, vlak bij hun voeten, liepen mieren. Een lange optocht van mieren. Ze zagen er allemaal hetzelfde uit. Maar toen Ben wat langer keek, zag hij dat de ene mier snel liep en de andere langzaam. Er was een mier die met veel moeite een blad probeerde mee te trekken en een andere sleepte met een zaadje. En er was er een, een heel kleintje, dat heen en weer rende naast de optocht. Ben dacht dat zij misschien haar ouders was kwijtgeraakt en nu liep te zoeken. Hij vroeg: ‘Dit miertje, deze ene, weet zij dat er op de hele wereld maar één mier is zoals zij?’

‘Dat kan ik niet weten’, zei zijn moeder. Ben dacht even na en zei toen: ‘Omdat je haar niet bent?’ ‘Omdat ik haar niet ben’, zei zijn moeder.

[1] David Grossman: ‘De omhelzing’, uitgeverij Cossee, 2011, isbn 9789059363311. Ik citeer de essentie van het verhaal.